Ana içeriğe atla

Fabrika ayarlarına dönmek





Hayat!
Asla dediğiniz şeyleri yaptırıyor
5 yıllık bir yoldan dönüp kendi yoluma devam ediyorum.
Bir umutla çıktığınız yolda yalnız olmadığınızı sanarak çıkıp aslında tek yürüdüğünüzü farkederek bir durup bakıyorsunuz ardınıza ve geldiğiniz noktaya.

Güzel anıların yanında kırıklıklarıyla kaldığınızda ve kendinizden de uzaklaştığınızı gördüğünüzde bir durup önünüze bakmak gerekiyor. Karşılıklı olarak aslında ne kadar değişime uğradığınızı fark ettiğinizde bir çemberin dışına çıkmak lazım.

İki iyi insan olabiliriz, ama bir yolda yürüyemediğimiz gerçeğini görene kadar.

Acabalarınız kalmadığında hala o noktada durmak artık, önce kendinize ihanet oluyor.
Oysa şuraya ne kadar çok şey yazasım vardı.
Demek, sakin bir liman gibi durulmuşum.
Fabrika ayarlarıma dönerek kırılan yerlerimi sararak devam etmek lazım.
Eski yoldan yeni umut ve yaşanacaklara...


Bulurum yolunu
https://youtu.be/hGib7cIrKqk




Fotoğraf: Adapazarı Kayalar mevkii

Yorumlar

  1. en haklı benimi bırakmamız lazım. ben bırakamadım. bırakamıyorum. çünkü ben gerçekten haklıyım.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aş Erdiğim...

Uzun süredir aklımda olan, istediğim, aş erdiğim, isteyip de uygulayamadığım. Gitmek!  Bu kadar gitmeye aş erip de yerinde sayan bir çok kişi gibi duruyorum. Beynim sürekli bu duygu ile kavruluyor. Nereye olduğunun çok da öneminin olmadığı yollar. Gittiğimde oraya hafifleyeceğim.  Bilmediğim sokaklardan geçeceğim. Belki dilini dahi bilmediğim insanlarla konuşmaya çalışacağım.  Onun anlattığını anlamak için kendimi zorlayacağım. "Keşke herkesin birbirini anladığı bir cip olsaydı da başka diller de konuşulan gündelik hayatı dinleye bilseydim" diye düşüneceğim. Kızacağım kendime yine. Başka insanların dillerini bilmediğimden.  Herkesin gittiği yerleri es geçip arka sokaklara sapacağım. Sokakta belki sohbet eden iki yaşlı insanı dinleyeceğim. Her evin kapısına bakarken " kim bilir kaç insan bu kapıdan ben gibi çıktı koşarak ? " diyeceğim .   Bir pencereden uçuşan tüle bakacağım. Yanımdan koşarak b...

Sonunda

Sonunda başladım. Uzun süredir beklettiğim, ertelediğim, acaba dediğim şey de .. Bugün ertelemeden anında yazmak için ilk adımı atmak dı benimki.. Ama kızgın ama kırgın ama herşey için. Sesli düşünmek gibi.. Kendi kendine konuşmak gibi.. Rast gele bana  ..

Sen Gidince ...

Tam 4 yıl oldu!  4 yıl dediğimde sanki çok olmuş gibi.  Ama şöyle düşündüğüm de acısı alışılmış olsa da gittiğin sanki daha yeni gibi .  Sanki yine gittiğimde eve, görecekmişim gibi. Her annemle konuştuğum da bir kez daha  farkına vardığım.  Her aklıma geldiğinde yüzümde özlemle gülümsememe neden  olan. Belki de ilk defa gidişini kabullendim artık. Belki de .. Çocukluğumdan hatırladıklarım; Bayramlarda , senelik izinler de bir araya geldiğimiz. Ve hep özlediğim.   Kardeşler arası kavga ettiğimiz de, sen gelince okutmak için deftere yazdıklarımız.  " Ablam saçımı çekti, kardeşim bana vurdu" dan öteye geçmeyen, sen gelince asla aklımıza gelmeyen şikayetlerimiz.  Bizler için gittiğin yerlerden bizlerden ayrı yaşayarak ve uzak yaşayarak geçirdiğin, deli gibi çalışarak geçirdiğin bir ömür.   Tam evliliğinin  ve emekliliğinin rahatını yaşayacakken ve yapmak isted...